1. بالاخره مسابقه کاربر برتر با جوایز ارزشمند برای فعالترین کاربران!
    هر ماه ربع سکه بهار آزادی و چندین فلش مموری به کاربران برتر به انتخاب شما!
    برای اطلاعات بیشتر حتما به انجمن مسابقات و جوایز سر بزنید.
    رد اعلامیه

سندرم پای بیقرار ...

شروع موضوع توسط 18u در ‏4 فوریه 2013 در انجمن دانستنیهای جالب

  1. 18u

    18u برترین کاربر انجمن کاربر تایید شده

    تاریخ عضویت:
    ‏20 ژانویه 2013
    ارسال ها:
    2,792
    تشکر شده:
    1,492
    جنسیت:
    زن
    کلینیک‌های درمانی این روزها پذیرای مراجعانی هستند که بیماری‌هایشان یک کمی‌با بیماری‌های معمولی فرق دارند؛ بیماری‌های ناشناخته با اسم‌هایی بامزه مثل سندرم پای بیقرار
    مردی که هیچ وقت نمی‌خوابد، دختری که اگر نخندد می‌میرد، پسر بچه ای که به جای غذا خاک می‌خورد، زنی که نمی‌تواند هیچ چیز را فراموش کند و …. اینها همه اسم بیماری‌های عجیب و غریبی هستند که وقتی ماجراهایشان را توی اینترنت می‌خوانیم اول بخند می‌زنیم و بعد هم دلمان را خوش می‌کنیم به آمار خیلی پایین مبتلایان به این بیماری‌ها در دنیا و بعدتر هم کلا ماجرا را فراموش می‌کنیم.
    اما این روزها نام بیماری‌های یک کمی‌عجیب و غریب که آمارشان از دایره بیماری‌های شناخته شده بیرون است وارد زندگی مردم شده است. بیماری‌هایی که نه به اندازه هیچ وقت نخوابیدن و خاک خوردن به جای غذا عجیب و غریبند و نه به اندازه واریس و زخم معده شناخته شده و آشنا.
    نکته جالب هم اینجاست که تازگی‌ها مردم این بیماری‌ها را به رسمیت شناخته اند و برای درمانشان می‌روند به کلینیک‌های تخصصی که کارشان رفع و رجوع بیماری‌های مبهم قدیمی‌است که سال‌ها کسی بهشان محل نمی‌داده. کلینیک‌هایی مثل «کلینیک تخصصی پا» که برای نشستن پای درد و دل مراجعان و البته پزشک‌هایش به آنجا رفته ایم. کلینیکی که آمار بالاترین مراجعانش مربوط به کسانی است که از پاهایشان شکایت نامفهومی‌دارند؛ مبتلایان به سندرم پای بیقرار.

    [​IMG]
    تا ساعت هشت و نیم شب همه وقت‌ها پر است. باورمان نمی‌شود که این همه آدم با پای بیقرار این دور و برها باشند. اما وقتی با مراجعان حرف می‌زنیم و بعدتر از آن وقتی می‌نشینیم پای حرف‌های دکتر، تازه متوجه می‌شویم نصف کسانی که از آرتروز و دیسک کمر و انواع و اقسام کمردردها رنج می‌برند، در اصل گرفتار سندرم پای بیقرارند و تعداد زیادیشان هم البته اینجا هستند.
    البته به جز مشکلات پا توی این کلینیک مشکلات دیگری هم حل و فصل می‌شود که نقطه مشترک همه آنها اعصاب و استخوان و عضله است. تخصصی بودن اینجور کلینیک‌ها هم برای این است که روش درمانی شان جراحی و دارودرمانی نیست و از درمان‌های باکلاس و مد روزی مثل ورزش درمانی و طب سوزنی و ماساژدرمانی و اینها برای سالم شدن بیمارانشان استفاده می‌کنند.
    بیمارانی که باز هم برخلاف تصورمان بیشترشان جوان هستند و از سال‌های خیلی دور به بیماری‌های به ظاهر بی آزاری مثل پای بیقرار و شصت پای کج و قوز کردن و انحراف ستون فقرات دچار شده اند.
    بیماری هزار چهره
    رسم این است که وقتی مفاصلت درد می‌کنند همه بگویند بی برو برگرد آرتروز داری، وقتی کمردرد کلافه ات می‌کند همه برایت نسخه دیسک کمر بپیچند و به سمت ام . آر. آی و نهایتا جراحی دیسک کمر راهنمایی ات کنند. اینطوری است که اکثر بیمارهای این کلینیک هم کمابیش این راه‌های اشتباهی را رفته اند و حالا تازه رسیده اند به اینجا که در اصل اول راه درمانشان است.
    محمد ۲۷ ساله است و شش ماه پیش بعد از کلی دکتر و دوا آمده اینجا. اینطور که خودش می‌گوید تا پای عمل جراحی هم پیش رفته اما شانس آورده و زیر تیغ نرفته. «من از ۱۰ سالگی به این بیماری مبتلا شدم. تا ۲۰ سالگی که اصلا فکر نمی‌کردم این یک مریضی باشد. فقط فکر می‌کردم به خاطر راه رفتن زیاد همیشه پاهایم درد می‌کند اما بعد از ۲۰ سالگی پیش دکترهای زیادی رفتم. در نهایت هم از کمرم عکس گرفتم و چندتا دکتر هم گفتند دیسک خفیف کمر دارم اما خودم باورم نمی‌شد در این سن و سال کم و با اینکه هیچ وقت کار سنگین نکرده ام، دیسک کمر گرفته باشم. به خاطر همین بیشتر پرس و جو کردم و آمدم اینجا و تازه فهمیدم سندرم پای بیقرار دارم.»
    محمد به روش جالبی توانسته بیماری اش را بشناسد. روشی که در عصر ارتباطات و دنیای دیجیتال اصلا هم عجیب نیست. «یک روز تصمیم گرفتم مشکلم را توی یکی از این فروم‌های اینترنتی بنویسم. به فاصله یکی دو روز بعد یک عالمه اطلاعات جدید گرفتم که خیلی برایم جالب بود. جالب تر از همه هم اینکه فهمیدم تعداد زیادی از آدم‌های دور و برم همین مشکل را دارند. یعنی همیشه توی پاهایشان احساس ناراحتی می‌کنند. ناراحتی که آرامش آدم را کلا به هم می‌زند.»

    [​IMG]
    البته اینطور که محمد می‌گوید آن اطلاعات نتوانسته کاملا با بیماری که دارد آشنایش کند. به خاطر همین پرس و جو کرده و این کلینیک را پیدا کرده. «اولین باری که با دکتر صحبت می‌کردم، مثل همه وقت‌هایی که می‌رفتم پیش دکترهای دیگر، نمی‌دانستم باید چه چیزی بگویم. به خاطر همین فقط گفتم پاهایم اذیتم می‌کنند.»
    در نهایت و بعد از چندتا سوال و جواب و البته بدون هیچ آزمایش و عکسی دکتر به محمد گفته که سندرم پای بیقرار دارد و تمام. «خب اول برایم زیاد باورکردنی نبد. فکر می‌کردم از این بیماری‌های من درآوردی است و مشکل بزرگ من نمی‌تواند مربوط به بیماری با این اسم فانتزی باشد اما بعدتر که دکتر بقیه علائم را گفت فهمیدم دقیقا بیماری من همین است.»
    ماجرای بقیه علائم هم این است که این سندرم یک جورهایی هزار چهره است. یعنی مثل گوش درد نیست که برای همه مردم یک جور علامت بدهد و آلارمش ثابت باشد. به خاطر همین هم مبتلایان هر کدام از یک چیزی شکایت می‌کنند. شکایت‌هایی که از گز گز کردن پاها و مور مور شدن انگشت‌ها شروع می‌شود و به راه رفتن توی خواب و بیقراری و عدم تمرکز هم ختم می‌شود.
    دیگه سوار تاکسی می‌شم
    نسیم ۲۳ ساله و یکی دیگر از بیماران است. الان دو سال است که به خاطر همین سندرم فسقلی تحت درمان است و اینطور که خودش می‌گوید ۹۰ درصد مشکلش حل شده. وقتی با نسیم درباره بیماری اش حرف می‌زنیم تازه متوجه می‌شویم که آزار این سندرم در حد گز گز کردن و اینها نیست و واقعا از آن بیماری‌هایی است که می‌تواند زندگی آدم را مختل کند و برود پی کارش. «من تا ۱۵-۱۴ سالگی هیچ مشکلی نداشتم اما بعد از آن دیگر شب‌ها نمی‌توانستم بخوابم. پاهایم همیشه ضعف داشت و گاهی تا صبح چند دقیقه هم نمی‌خوابیدم.»
    به جز زمان خواب، نسیم توی بیداری‌هایش هم با این درگیر بوده و درگیری زمان بیداریش خیلی هم جدی تر از زمان خواب بوده. «این اواخر دیگر نمی‌توانستم زندگی کنم. اصلا فکر کنم به جای پای بیقرار باید اسم این مریضی را می‌گذاشتند مغز بیقرار. من حتی نمی‌توانستم سوار تاکسی شوم. به محضی که سوار می‌شدم، دو دقیقه بعد پیاده می‌شدم و راه می‌رفتم. به خاطر همین سعی می‌کردم همیشه سوار اتوبوس بشوم. چون توی اتوبوس می‌توانستم راه بروم و پاهایم را بکوبم به زمین.»
    اینطور که نسیم می‌گوید، توی آن روزها هیچ دردی را هم احساس نمی‌کرده. یعنی ماجرای مریضی فقط درد پاها نیست و دقیقا اینطوری است که پاها نمی‌توانند یک جا بند شوند و اگر صاحب پا بخواهد بنشیند یا درس بخواند، پاها با او هماهنگ نمی‌شوند که نمی‌شوند. «بزرگترین مشکلم هم درس خواندن و البته جلسه امتحان بود. وقتی می‌خواستم درس بخوانم، مدام پاهایم را تکان می‌دادم که کمی‌خوب شوند اما بعد از چند دقیقه باز برمی‌گشتند به حالت اول. راه‌های دیگری را هم پیدا می‌کردم که به صورت مقطعی جواب می‌دادند اما این بیماری آنقدر باهوش است که خیلی زود می‌فهمد داری بهش کلک می‌زنی و دیگر با راه‌های قبلی آرام نمی‌شود.»
    بالاخره نسیم هم وقتی بیماری اش به اوج خودش رسیده و حتی نمی‌توانسته برای امتحان دادن یک ساعت روی صندلی بنشیند و تمرکز کند، تصمیم گرفته برود پیش یک دکتر و مشکل پاهایش را معالجه کند. «من هم مثل همه اصلا فکر نمی‌کردم این مریضی باشد. دلم نمی‌خواست بی خود دنبال مریضی بگردم اما یک وقتی مشکلم آنقدر بزرگ شد که دیگر باور کردم این حتما باید یک مریضی باشد که این همه من را آزار می‌دهد.»
    حالا بعد از دو سال نسیم تقریبا خوب شده و اینطور که خودش می‌گوید ۹۰ درصد مشکلاتش حل شده. «مشکل من آنقدر بزرگ بود که طب فیزیکی، به تنهایی نمی‌توانست آن را حل کند. به خاطر همین از یک سال پیش در کنار طب فیزیکی، دارو درمانی هم می‌کنم و حالا کلی خوب شده ام. خوب شدن هم یعنی اینکه شب‌ها می‌خوابم و بدون ترس از بیقراری پاها سوار تاکسی می‌شوم.»
    ما کوهنورد شدیم
    محمدرضا و پسر ۱۰ ساله اش هم از بیماران کلینیک هستند. داستان محمدرضا خیلی جالب است. داستان آدمی‌که ۴۰ سال با بیماری اش زندگی کرده و هرگز به فکر درمانش نبوده. دلیلش هم مثل دلیل بقیه بیمارها این بوده که اصلا فکر نمی‌کرده پای بیقرار اعصاب خردکن یکجور مریضی باشد اما بعد از اینکه پسرش ۱۰ ساله شده و البته به همین بیماری مبتلا شده، محمدرضا تازه متوجه شده که پای یک بیماری، آن هم از نوع ارثی در میان است. «من از بچگی این مشکل را داشتم. هیچ وقت هم پیش دکتر نرفتم. شاید به خاطر اینکه مشکلم فقط موقع خواب پیش می‌آمد و تا صبح چند بار بیدار می‌شدم. اینطوری بود که شب‌ها مدام داروی گیاهی می‌خوردم و فکر می‌کردم به خاطر اعصاب خراب نمی‌توانم بخوابم اما وقتی دیدم پسرم موقع تلویزیون دیدن و درس خواندن مدام پایش را تکان می‌دهد و شب‌ها هم خوب نمی‌خوابد، فهمیدم من یک بیماری دارم که احتمالا به صورت ارثی هم به پسرم منتقلش کرده ام.»
    به هر حال مبتلا شدن پسر به این بیماری باعث شده پدر هم بعد از ۳۰ سال حرص خوردن از دست پاهای بیقرار به فکر درمان بیفتد. نکته جالب ماجرا هم این بوده که بیماری محمدرضا و پسرش از نوع خفیف این سندرم است و پدر و پسر هم برای درمانشان فقط نسخه ورزش کردن گرفته اند. «اوایل برایمان ورزش درمانی و ماساژ تجوز شد. خیلی هم خوب بود و بیقراری پاهایمان را کم کرده بود. بعد از چند ماه هم تصمیم گرفتیم خودمان ورزش حرفه ای کنیم. اینطوری شد که حالا من و پسرم تبدیل به دوتا کوهنورد حرفه ای شده ایم. چون ورزش حرفه ای و البته منظم از آن چیزهایی است که خیلی زود روی این بیماری تاثیر می‌گذارد. ما هم احتمالا تا آخر عمرمان به خاطر این بیماری هم که شده کوهنورد می‌مانیم.»
     

    موضوعات مشابه

    آراسته از این پست تشکر کرده است.
XenForo Add-ons by Brivium ™ © 2012-2013 Brivium LLC.