1. بالاخره صندلی داغ برای کاربران ، این ماه برگذار شد!
    صندلی داغ آبان ماه ۹۵ رو هلیا با نام کاربری ( haleya ) مهمان این برنامس!
    برای اطلاعات بیشتر حتما به صندلی داغ در موضوعات آزاد سر بزنید.
    رد اعلامیه

ایستگاه اتوبوس

شروع موضوع توسط vaheed در ‏11 مارس 2013 در انجمن مطالب طنز آمیز

  1. vaheed

    vaheed برترین کاربر انجمن کاربر پر تلاش ( طلایی) کاربر تایید شده

    تاریخ عضویت:
    ‏22 دسامبر 2012
    ارسال ها:
    297
    تشکر شده:
    855
    جنسیت:
    مرد
    اولین ملاقات٬ ایستگاه اتوبوس بود.
    ساعت هشت صبح. من و اون تنها.
    نشسته بود روی نیکت چوبی و چشاش خط کشیده بود به اسفالت داغ خیابون.
    سیر نگاش کردم. هیچ توجهی به دور و برش نداشت.
    ترکیب صورت گرد و رنگ پریدش با ابروهای هلالی و چشمای سیاه یه ترکیب استثنایی
    بود. یه نقاشی منحصر به فرد.
    غمی که از حالت صورتش می خوندم منو هم تحت تاثیر قرار داده بود.
    اتوبوس که می اومد اون لحظه ساکت و خلسه وار من و شاید اون تموم می شد.
    دیگه عادت کرده بودم.
    دیدن اون دختر هر روز در همون لحظه برای من حکم یه عادت لذت بخش رو پیدا کرده
    بود. نمی دونم چرا اون روزای اول هیچوقت سعی نکردم سر صحبت رو با اون باز کنم.
    شاید یه جور ترس از دست دادنش بود. شایدم نمی خواستم نقش یه مزاحم رو بازی
    کنم. من به همین تماشای ساده راضی بودم.
    دختر هر روز با همون چشم های معصوم و غمگین با همون روسری بنفش بی حال و با
    همون کیف مشکی رنگ و رو رفته می اومد و همون جای همیشگی خودش می
    نشست. نمی دونم توی اون روزها اصلا منو دیده بود یا نه.
    هر روز زودتر از او می اومدم و هر روز ترس اینکه مبادا اون نیاد مثل خوره توی تنم می
    افتاد. هیچوقت برای هیچ * همچین احساس پر تشویش و در عین حال لذت بخشی
    رو نداشتم. حس حضور دختر روی اون نیمکت برای من پر بود از آرامش ... آرامش و
    شاید چیزدیگه ای شبیه نیاز.
    اعتراف می کنم به حضورش هرچند کوتاه و هر چند در سکوت نیاز داشتم.
    هفته ها گذشت و من در گذشت این هفته ها اون قدر تغییر کردم که شاید خودمم باور
    نمی کردم. دیگه رفتنم به ایستگاه مثل همیشه نبود.
    مثل دیوانه ها مدام ساعت رو نگاه می کردم و بی تابی عجیبی روحم رو اسیر خودش
    کرده بود. دیگه صورتم اصلاح شده و موهام مرتب نبود.
    بی خوابی شبها و سیگار های پی در پی.
    خواب های آشفته لحظه ای و تصور گم کردن یا نیامدن او تموم شب هامو پر کرده بود.
    نمی دونم چرا و چطور به این روز افتادم.
    فقط باور کرده بودم که من عوض شدم و اینو همه به من گوشزد می کردن.
    یه روز صبح وسوسه عجیبی به دلم افتاد که اون روز به ایستگاه نرم.
    شاید می خواستم با خودم لجبازی کنم و شاید ... نمی دونم.
    اون روز صدای تیک تاک ساعت مثل پتک به سرم کوبیده می شد و مدام انگشتام
    شقیقه های داغمو فشارمی داد. نمی تونستم.
    دو دقیقه مونده به ساعت هشت دیوانه وار بدون پوشیدن لباس مناسب و بدون اینکه
    حتی کیفم رو بردارم دوان دوان از خونه زدم بیرون و به سمت ایستگاه رفتم.
    از دور اتوبوس رو دیدم که بعد از مکثی کوتاه حرکت کرد و دور شد و غباری از دود پشت
    سرش به جا گذاشت.
    من ... درست مثل یک دونده استقامت که در آخرین لحظه از رسیدن به خط پایان جا می
    مونه دو زانو روی آسفالت افتادم و بدون توجه به نگاه های متعجب و خیره مردم با
    چشمای اشک آلود رفتن و درو شدن اتوبوس رو نگاه می کردم.
    حس می کردم برای همیشه اونو از دست دادم.
    کسی که اصلا مال من نبود و حتی منو نمی شناخت. از خودم و غرورم بدم می اومد.
    با اینکه چیزی در اعماق دلم به من امید می داد که فردا دوباره تو و اون روی همون
    نیمکت کنار هم می نشینید و دوباره تو می تونی اونو برای چند لحظه برای خودت
    داشته باشی ... بازم نمی دونستم چطور تا شب می تونم این احساس دلتنگی عجیب
    رو که مثل دو تا دست قوی گلومو فشار می داد تحمل کنم.
    بلند شدم و ایستادم.
    در اون لحظه که مضحکه عام و خاص شده بودم هیچی برام مهم نبود جز دیدن اون.
    درست لحظه ای که مثل بچه های سرخورده قصد داشتم به خونه برگردم و تا شب در
    عذاب این روز نکبت وار توی قفس تنهایی خودم اسیر بشم تصویری مبهم از پشت
    خیسی چشمام منو وادار به ایستادن کرد.
    طرح اندام اون ( که مثل نقاشی پرتره صورت مادرم از بر کرده بودم ) پشت نیمکت
    ایستگاه اتوبوس شکل گرفته بود.
    دقیق که نگاه کردم دیدمش.
    خودش بود.
    انگار تمام راه رو دویده بود.
    داشت به من نگاه می کرد.
    نفس نفس می زد و گونه های لطیفش گل انداخته بود.
    زانوهام بدون اراده منو به جلو حرکت داد و وقتی به خودم اومدم که چشمام درست
    روبروی چشم های بی نظیرش قرار گرفته بود.
    دسته ای از موهای مشکی و بلندش روی پیشونیشو گرفته بود و لایه ای شبیه اشک
    صفحه زلال چشمشو دوست داشتنی و معصومانه تر از قبل کرده بود.
    نمی دونستم باید چی بگم که اون صمیمانه و گرم سکوت سنگین بینمونو شکست.
    - شما هم دیر رسیدید؟
    و من چی می تونستم بگم.
    - درست مثل شما.
    و هر دو مثل بچه مدرسه ای ها خندیدیم.
    - مثه اینکه باید پیاده بریم.
    و پیاده رفتیم ...
    و هیچوقت تا اون موقع نمی دونستم پیاده رفتن اینقدر خوب باشه.

    [​IMG]
     

    موضوعات مشابه

    The Vampire Diaries, الهام19 و @pari از این پست تشکر کرده اند.
XenForo Add-ons by Brivium ™ © 2012-2013 Brivium LLC.