1. بالاخره مسابقه کاربر برتر با جوایز ارزشمند برای فعالترین کاربران!
    هر ماه ربع سکه بهار آزادی و چندین فلش مموری به کاربران برتر به انتخاب شما!
    برای اطلاعات بیشتر حتما به انجمن مسابقات و جوایز سر بزنید.
    رد اعلامیه

آلزایمر دوست داشتنی

شروع موضوع توسط arvia در ‏24 ژوئیه 2013 در انجمن نثر-داستان-حکایت

  1. arvia

    arvia برترین کاربر انجمن کاربر پر تلاش ( طلایی)

    تاریخ عضویت:
    ‏20 مه 2013
    ارسال ها:
    9,149
    تشکر شده:
    6,031
    جنسیت:
    مرد
    وقتی از در وارد شد ، مریم چشمانش را بست تا صدای گام های او را بشنود. درست مثل روزهای کودکی. جای شکرش باقی است که هنوز صدای قدم هایش همانقدر محکم و مقتدر است که صدای نفس هایش گرم و پر اعتماد. هنوز هم با چشمان بسته می توان فهمید که او وارد خانه شده است .​
    وقتی از در وارد شد،مریم چشمانش را بست تا صدای گام های او را بشنود. درست مثل روزهای کودکی. جای شکرش باقی است که هنوز صدای قدم هایش همانقدر محکم و مقتدر است که صدای نفس هایش گرم و پر اعتماد. هنوز هم با چشمان بسته می توان فهمید که او وارد خانه شده است.
    شاهین پشت سر او وارد شد. از صورتش معلوم بود که اینبار هم خوش خبر نیست.مریم نمی خواست بپرسد که دکتر چه گفته.اصلا این حرف ها و آزمایش ها برایش مهم نبود.اما از صدای پچ پچ شاهین و مادر فهمید که گویا روزهای سختی در پیش است.
    باورش برای مریم غیر ممکن بود. از وقتی به یاد می آورد،پدر زودتر از بقیه اهل خانه به سر کار می رفت و دیر تر از بقیه بر می گشت.انقدر که او گمان می کرد نبودن و ندیدن پدر برایش عادی است. در روزهای نوجوانی همیشه آرزو داشت یکبار فقط یکبار پدر در اتاق او را بزند و مثل سریال های تلویزیونی اجازه بگیرد و بیاید آرام روی تخت کنار او بنشیند و از او بپرسد امروز در مدرسه چه خبر بوده؟ یا در باره ی آینده با هم حرف بزنند، رویاهای مریم ،رشته ای که دوست دارد بخواند ، کاری که دوست دارد داشته باشد و ... اما سهم مریم تنها حضور گاهگاه پدر در خانه بود و سلام های رسمی و حرف های معمول که گاهی بین شان رد و بدل می شد. بیشترین چیزی که از کودکی برایش معنی آمدن پدر را داشت همین قدم های محکم و مقتدر بود به همراه نفس هایی گرم و پر اعتماد.
    _باز هم که رفتی تو فکر ، مگه فقط پدر ماست که مریضه؟ می دونی چند نفر تو ی دنیا این بیماری رو دارن؟
    صدای شاهین بود که می خواست به خواهرش دلداری بدهد اما این حرف ها بی فایده بود.مریم فقط از بیماری پدر غمگین نبود تا با این حرف ها آرام شود.او حسش را گم کرده بود. وقتی کسی حسش را گم می کند،تمام دنیایش به هم می ریزد.
    تا آنجا که به یاد می آورد،از نبودن پدر گله داشت اما این روزها پدر بود خیلی بیشتر از آنچه انتظارش را داشت و به او نزدیک شده بود.چون کودکی بی قرار و ناآرام. پدر آنقدر بود که مریم نمی دانست با این همه بودن چه کند.
    همه ی اهل خانه از وضع موجود ناراحتند و مریم هم چون بقیه اما ته قلبش آنقدر ها هم غمگین نیست.او فرصتی را که همیشه در رویا هایش جستجو می کرد،پیدا کرده بود اما این راضی اش نمی کرد.شکستن پدر را نمی خواست،انگار از خودش می ترسید. و از بیماری پدر.
    در روزهای نوجوانی همیشه آرزو داشت یکبار فقط یکبار پدر در اتاق او را بزند و مثل سریال های تلویزیونی اجازه بگیرد و بیاید آرام روی تخت کنار او بنشیند و از او بپرسد امروز در مدرسه چه خبر بوده؟​

    حتی نام آلزایمر هم برای او یاد آور خاطره ی بدی است.اولین بار همسایه ی دست چپی شان این بیماری را گرفت.آن وقت ها مریم هنوز یک کودک بود. وقتی می دید پیر مرد مهربان همسایه ،دیگر نمی تواند تنها به پارک برود و بیشتر اوقات در ایوان تنها نشسته و به جایی خیره شده است خیلی دلش می سوخت.پیرمرد مهربان همسایه دیگر نه کتاب می خواند و نه به مرغ عشق هایش می رسید. چشمانش روز به روز بی سو تر می شد و رنگش پریده تر. نمی توانست نوه هایش را به پارک ببرد و مریم خوب به یاد می آورد که گاهی صدای فریاد های آقا محمود و سیمین خانوم ،پسر و عروس پیر مرد مهربان همسایه ، به خانه ی ان ها هم می رسید. وقتی پیر مرد مهربان به خاطر آلزایمر کاری می کرد که نباید. خوب به یاد دارد که چقدر از آقا محمود و سیمین خانوم به خاطر این رفتارشان متنفر بود و چقدر برای پیر مرد مهربان همسایه غصه می خورد اما حالا آلزایمر از خانه ی همسایه به خانه ی آن ها آمده. و مریم یکی از دلهره هایش از روزی است که صدای او یا برادرش به خانه ی همسایه برود و بچه های انها از او متنفر شوند که چرا سر پدر بخاطر فراموشی اش فریاد می زند.
    اما مریم قسم خورده بود بجای تمام آن روزهایی که فرصت با پدر بودن را نداشت،این روزها کنارش بماند،کنارش بماند و تمام حرف هایی که مجال گفتنش را پیدا نکرده بود،با او بگوید. هرچند دیگر پدر معنی خیلی از آن ها را نمی فهمید.
    پدر از خواب بیدارشد،صدای قدم هایش می آید،مریم چشمانش را می بندد،به دلنشین ترین صدای دنیا گوش می دهد و با خود می گوید،جای شکرش باقی است که هنوز صدای قدم هایش همانقدر محکم و مقتدر است که صدای نفس هایش گرم و پر اعتماد.هنوز هست ،هنوز فرصت هست ...
     

    موضوعات مشابه

XenForo Add-ons by Brivium ™ © 2012-2013 Brivium LLC.