1. بالاخره مسابقه کاربر برتر با جوایز ارزشمند برای فعالترین کاربران!
    هر ماه ربع سکه بهار آزادی و چندین فلش مموری به کاربران برتر به انتخاب شما!
    برای اطلاعات بیشتر حتما به انجمن مسابقات و جوایز سر بزنید.
    رد اعلامیه

رهی معیری

شروع موضوع توسط alicpu در ‏29 ژوئیه 2012 در انجمن جملات و اشعار کوتاه

  1. alicpu

    alicpu کاربر تایید شده

    تاریخ عضویت:
    ‏22 ژوئیه 2012
    ارسال ها:
    1,032
    تشکر شده:
    118
    جنسیت:
    مرد
    تار و پود هستیم بر باد رفت اما نرفت
    عـاشقی ها از دلـم دیوانگی هـا از سرم
    شمع لرزان نیستم تا ماند از من اشک سرد
    آتـشــی جــاویــــد باشـــد در دل خاکـستـــــرم
    سـرکـشـــی آمــوخت بخت از یـار یـا آمــوخت یار
    شـیـــــوه بــازیــگـــــــری از طــالـــــــع بــازیـگــــــرم؟
    خــاطـــرم را الفتـــی بـا اهـل عالـــم نیســت نیســت
    کــــز جهــــانی دیـگــــرنــد و از جهـــانــــی دیـگــــرم. . .
    رهی معیری

    سـاقــی بده پیمانه ای ز آن می کـــه بی خویشم کنـــد
    بر حسن شور انگیز تو عاشق تر از پیشم کند
    زان مــی کـــه در شبهـــای غـــم بـارد فــروغ صبحـــــدم
    غافل کنـد از بیش و کم فارغ ز تشویشم کنـد
    نــور سحــرگـــاهی دهــد فیضی کـــه می خواهی دهد
    با مسکنت شاهی دهد سلطان درویشم کند
    ســـــوزد مــــــرا ســـــازد مــــــرا در آتـــش انــدازد مــــرا
    وز من رهــا سازد مــــرا بیگانه از خویشم کند
    بستانــد ای ســـرو سهـــی! سودای هستــی از رهی
    یغما کنـد اندیشـه را دور از بـــد اندیشــم کند
    رهی معیری

    مستان خرابات ز خود بی خبرند
    جمعنـد و ز بـوی گــل پراکـــنده تـرند
    ای زاهــد خـــودپرســت با ما منشین
    مستـــان دگــــرند و خـــودپرستان دگرند
    رهی معیری

    از صـحبــت مـــــردم دل نـاشــاد گــــریــــزد
    چون آهــوی وحشی که ز صیاد گــــریزد
    پــروا کــند از باده کــشان زاهـد غـافل
    چون کودک نادان که از استاد گریزد
    دریاب کــه ایام گــل و صبـح جوانی
    چون برق کـند جلوه و چون باد گـریزد
    شادی کن اگر طالب آسایش خویشی
    کـــآســودگـــی از خــاطــر ناشاد گریزد...
    رهی معیری

    ما نظر از خرقه پوشان بسته ایم
    دل بـه مهـر بـاده نوشـان بسته ایم
    جـان بکــوی مـی فـروشـــان داده ایم
    در بـه روی خود فــــروشـــان بستـــه ایم
    بحـــر طــوفـــان زا دل پــر جـــوش مـــاست
    دیـــده از دریـــای جـــوشــــان بستــــه ایم
    اشـــک غـــم در دل فــــرو ریــــزیـــم مـــا
    راه بــــر سیـــل خروشــــان بسته ایم
    بــر نخیـــزد نالــــه ای از مـــــا رهی
    عهد الفت با خموشان بسته ایم
    رهی معیری

    آیـــد وصـــال و هجــــر غـــم انگـــیز بگـــذرد
    ساقــی بیـــار باده کــــه ایـن نیز بگـــذرد
    ای دل به سردمهری دوران،صبور باش
    کــز پی رسد بهار،چو پائیز بگذرد
    رهی معیری

    در پـیــش بـــی دردان چــــرا فـــریـاد بــــی حــاصــل کــــنم
    گــــــر شکـــــوه ای دارم ز دل بـــا یـــار صـاحبــــدل کــــنم
    در پــرده سـوزم همچــو گل در * جوشم همچو مل
    مــن شمـــع رســـوا نیستم تا گـــــریه در محفل کنم
    اول کــــنم انـــدیشـــه ای تــا بــرگـــــزینم پیشه ای
    آخـــر به یک پیمانه مــــی اندیشه را باطل کـــنم
    زآن رو ســـتــــانــــم جــــام را آن مایـــــه آرام را
    تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم
    از گـــل شنیدم بــوی او مستانه رفتـــم سوی او
    تا چـــون غبار کـــوی او در کـــوی جـــان منزل کــنم
    روشـنـگــــــری افــلاکـــیـم چــون آفـتــــاب از پـاکــــیم
    خـاکـــــی نیــم تــا خــویـش را سـرگـــرم آب و گــل کنم
    غــــــرق تمـنـــــای تـــــوام مـــوجــــی ز دریــــای تــــــوام
    مـــن نخــل سرکـــش نیستــم تـا خانــه در ساحــل کـــنم
    رهی معیری

    ما را دلی بود کـه ز دنیای دیگر است
    ماییم جای دیگر و او جای دیگـــر است...
    امـــروز میخــوری غـــم فـــردا و همچنــــان
    فــــردا بــــه خاطـــرت غم فردای دیگــر است
    گـــر خلـــق را بـــود ســـر ســودای مـال و جاه
    آزاده مــــرد را ســـر و ســـودای دیـگـــر اســت
    دیشب دلــم بــه جلــوه مستـــانه ای ربــود
    امشــب پـــی ربــــودن دلهـای دیگر است
    غمخانه ایست وادی * و مکان رهی
    آسودگی اگر طلبی جای دیگر است
    رهی معیری

    همراه خود نسیم صبا می برد مرا
    یا رب چو بوی گل به کجا می برد مرا؟
    ســوی دیـــار صبــح رود کــــاروان شــب
    بــاد فنـــا بـــه ملـــک بـقـــا مـــی برد مـرا
    بـا بـال شـوق ذره بــه خورشیــد مـی رسد
    پـــرواز دل بـــه ســـوی خـــدا مـــی بـرد مــــرا
    گـفتم کــه بوی عشق که را می برد ز خویش؟
    مستانـــه گـــفت دل کــــه مـــرا مــی بـــرد مــــرا
    بـــرگ خـــزان رسـیــــده بـــــی طـــاقتــــم رهـــی
    یــک بـــوســــه نسیـــــم ز جـــــا مـــی بــــرد مــــرا
    رهی معیری

    بس کــه جفا ز خار و گل دید دل رمیده‌ام
    همچـو نسیم از این چمن پای برون کشیده‌ام
    شمـــع طــرب ز بخت مـــا آتش خانه‌ســـوز شـــد
    گــشت بلای جـــان مـــن عشـق بـــه جان خریده‌ام
    حاصــل دور زندگــی صحبت آشنـــا بــــود
    تـــا تــــو ز مـــن بریده‌ای من ز جهــان بریده‌ام
    تــا تــــو مــــراد مــن دهی کـــشته مـــرا فراق تو
    تــا تـــو به داد مـــن رسی مـن بـــه خدا رسیده‌ام...
    رهی معیری

    گــــر چــــه روزی تیـــره تـــر از شــام غم باشد مــرا
    در دل روشــن صفـــای صبحـــدم بــاشــــد مــــرا
    زرپرستــی خـــواب راحـــت را ز نرگس دور کـرد
    صرف عشرت می کنـم گـر یک درم باشد مرا
    خواهش دل هر چه کمتر شادی جان بیشتر
    تا دلـــی بـــی آرزو باشـــد چــه غــم باشد مرا
    در کـــنار مـــن ز گـــرمی بـــر کـــنـاری ای دریــــغ
    وصـــل و هجران غــم و شادی به هـــم باشد مرا...
    رهی معیری

    چشــم فـروبسته اگـــر وا کنـــی
    در تـــو بـــود هـــر چـــه تمنـا کنـــی
    عـــافیت از غیــر نصیـــب تـــو نیســـت
    غیـــر تـــو ای خستــه طبیب تــو نیست
    از تـــــو بــــــود راحــــــت بـیـمــــــــار تـــــو
    نیســت بـــــه غیــــــر از تـــــو پــرستــار تــــو
    همـــــدم خــــود شـــو کـــــه حبیـــب خـودی
    چـــــاره خـــود کـــــن کـــــه طبیـــب خـــودی
    غیــــــر کـــــــه غــافــــــل ز دل زار تســــــــت
    بــــی خبـــــــر از مصلحــــت کــــــار تســــت
    بــــــر حــــذر از مصلحـــت انــدیش بــاش
    مصلحـــت انــدیــش دل خویـــش باش
    چشم بصیــــــرت نگـشـایــی چـــرا؟
    بی خبر از خویـش چرایی چرا؟...
    رهی معیری

    یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
    در میــان لاله و گـــل آشیـــانـــی داشتم
    گــرد آن شمع طرب می سوختـم پروانه وار
    پــای آن ســـرو روان اشـــک روانـــی داشتــم
    آتشـم بر جــان ولی از شکــوه لب خاموش بود
    عشــق را از اشــک حســرت ترجمــانی داشتــم
    چــون سرشک از شــوق بــودم خاکــبوس در گــهی
    چون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم
    در خــزان با ســـرو و نسرینم بهاری تازه بود
    در زمیــن با مــاه و پرویــن آسمــانی داشتــم
    درد بــی عشقــي زجانــم بـرده طاقت ورنه من
    داشــتــــــم آرام تــا آرام جــــانـــــی داشــــتـــــم
    بلبــل طبعــم «رهی» باشـــد زتنهـــایی خمــــوش
    نـغــمـــه‌هــا بـــودی مــــرا تـــا هــم زبانـــی داشتــــم
    رهی معیری
    areza1980.persiangig.com_jomalatziba.blogfa.com.jpg
     
XenForo Add-ons by Brivium ™ © 2012-2013 Brivium LLC.